Αρκαλοχώρι: Τέσσερα χρόνια από το σεισμό, τέσσερα χρόνια κομμάτια!

Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες  και δεν κύλησαν 1460 μέρες από εκείνο το πρωινό που σείστηκε η γη. Το Αρκαλοχώρι και τα γειτονικά χωριά έμειναν κολλημένα στο πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου του 2021, στις 9 και 17 πρώτα λεπτά. 

Στο μεσοδιάστημα όλα τα προβλήματα λύθηκαν, αλλά στο μιλητό! Ακόμα θυμάμαι το χαμογελαστό πρόσωπο του τότε υπουργού Χρήστου Στυλιανίδη που όλα τα έλυνε, όλα τα τακτοποιούσε μονομιάς, σε ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης που όμοιο του, όπως υποσχόταν, δεν θα είχε αντικρίσει ποτέ στη χώρα μας, σεισμόπληκτος οικισμός. Τέσσερα χρόνια μετά και το Αρκαλοχώρι και οι γύρω οικισμοί χόρτασαν από υποσχέσεις. Πλάνταξαν από παχιά λόγια. Κάποιοι παραπλανήθηκαν κιόλας πιστεύοντας πως ξημερώνει μια άλλη μέρα μέσα από τα συντρίμμια της περιοχής και πως επιτέλους το κακοφτιαγμένο Αρκαλοχώρι θα ξανασχεδιαστεί σε νέα βάση για το δήμο Μινώα του 2050. 

Κούφια λόγια πολλών ρίχτερ. Κουβέντες του αέρα που τις πήρε και τις σήκωσε ο βοριάς κι η λησμονιά. Τα κοντέινερ είναι εκεί για να μας θυμίζουν την ασυνέπεια λόγων και έργων. Τα αγκρέμιστα σπίτια χάσκουν ακόμα στην καρδιά του οικισμού σαν μια μουσειακή έκθεση με τίτλο «πως ο Πινόκιο βαφτίστηκε πολιτικός» και οι ρημαγμένοι άνθρωποι κουβαλώντας στις χαρτόκουτες τα απομεινάρια των αναμνήσεων τους να προσπαθούν από κάπου να πιαστούν. Μα από πού; Από τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ή μήπως από τη βίαιη μετακόμιση τους στα σπίτια των παιδιών ή των συγγενών τους ; Μήπως στους λογαριασμούς που εξακολουθούν να πληρώνουν, παρά τις υποσχέσεις ή στις αρρώστιες που απέκτησαν και κουβαλούν μέσα στα κοντέινερ; 28 Σεπτεμβρίου 2025, τέσσερα χρόνια μετά και τέσσερα χρόνια συντρίμμια και κομμάτια! 
Αναζητείται ελπίς, μα δεν υπάρχει ένας Αντώνης Σαμαράκης για να καταγράψει όσα στοιχειώνουν τους συμπολίτες μας τέσσερα χρόνια μετά. Μια ελπίδα που χάθηκε στις συμπληγάδες των υποσχέσεων που ανέξοδα πρόσφεραν οι αρμόδιοι και που πέταξαν στις καλένδες.

Το cretalive βρέθηκε εκεί, μίλησε με τους ανθρώπους και τους εκπροσώπους φορέων, που βιώνουν τη δύσκολη κατάσταση και σας μεταφέρει όσα είδε και άκουσε, όχι σαν μνημόσυνο στη ζοφερή ημέρα αλλά σαν μια ανάγκη να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη αλλά και η δύσκολη και ζώσα καθημερινότητα, μπας και ξημερώσει μια άλλη μέρα για την περιοχή!