Πολύνεκρη τραγωδία: ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις. Ούτε η ανθρωπιά θα έπρεπε…

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Ο σεβασμός στους νεκρούς ήταν ιερός για τους αρχαίους Έλληνες. Ακόμα και ο εχθρός που έπεφτε στη μάχη είχε δικαίωμα ταφής και σεβασμού για να ησυχάσει η ψυχή του. Η ασέβεια ήταν ύβρις και προκαλούσε την οργή των Θεών. Ο σεβασμός στους νεκρούς ήταν ηθικό καθήκον, δείγμα πολιτισμού και θρησκευτικής συνείδησης. Εν έτει 2025, κάποιοι «σύγχρονοι» Έλληνες χλευάζουν νεκρούς μετανάστες. Νιώθω ντροπή για τα όσα γράφονται διαδικτυακά για τους 17 νεαρούς μετανάστες που πέθαναν με βασανιστικό τρόπο, προσπαθώντας να διασχίσουν την Μεσόγειο. Σκύλευση κανονική. «Καλά να πάθουν. Πήγαιναν γυρεύοντας». «Πάμε για τους επόμενους». «Εύχομαι να μην είναι οι τελευταίοι», «Είναι στρατοί» και πόσα ακόμα εμετικά σχόλια. Και πάω στοίχημα ότι αρκετοί απ’ αυτούς νηστεύουν ενόψει των Χριστουγέννων και δεν χάνουν λειτουργία για λειτουργία. Κάνουν μεγαλοπρεπώς τον σταυρό τους (όσο πιο μεγάλη η κίνηση τόσο μεγαλύτερη η πίστη), ασπάζονται με ευλάβεια τις εικόνες των Αγίων, ρίχνουν συμπονετικές ματιές συνοδεία «ψιλών» στον επαίτη που περιμένει σκυφτός στο κατώφλι της εισόδου, ζητώντας ελεημοσύνη. Με το ένα χέρι στον σταυρό και με τ' άλλο στην ...σταύρωση διότι σε αυτήν την κοινωνία που ζούμε ο «Χριστός ξανασταυρώνεται» ξανά και ξανά.

Δεκαοχτώ συνάνθρωποι μας βρέθηκαν νεκροί μέσα σε μία μικρή βάρκα που είχε μετατραπεί σε κινητό νεκροταφείο. Ήταν νέοι. Είχαν όνομα. Είχαν οικογένεια. Είχαν όνειρα. Σε αυτό το ταξίδι του χαμού είχαν μαζί τους φυλαχτό τις σκέψεις και τις προσευχές των μανάδων τους. Οι δύσμοιρες. Σκέφτομαι τις τελευταίες ώρες και στιγμές τους. Σε αυτό το ταξίδι «έσβησε» ακόμα και το φως των αστεριών και έγινε ο ουρανός άβυσσος και η θάλασσα το χάος.

Η τραγωδία της Ιεράπετρας έφερε πάλι στο μυαλό μου το πολύνεκρο ναυάγιο με τους 500 μετανάστες, άνδρες και γυναικόπαιδα, που τον Σεπτέμβριο του 2014 μπήκαν σε μία παλιά, σκουριασμένη ψαρόβαρκα, με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής,  Η 19χρονη Σύρια Zamel Al Doaa ήταν από τους ελάχιστους επιζώντες. Ο αρραβωνιαστικός της πνίγηκε μπροστά στα μάτια της. Με τον θάνατο να την πολιορκεί ασφυκτικά, η Ντοά βρέθηκε ξαφνικά να κρατά στην αγκαλιά της δύο ξένα μωρά, την Μαλάκ και την Μάσα. Την παρακάλεσαν  να τα σώσει οι δικοί τους πριν χαθούν για πάντα στα νερά της Μεσογείου. Και εκείνα ήταν ακόμα πιο τρομαγμένα από την ίδια. Για τέσσερις ημέρες και τρεις νύχτες, αγκαλιασμένες σφιχτά, με τραγουδάκια και προσευχές, πάλεψαν για την επιβίωση τους μέχρι που τις εντόπισαν. Δυστυχώς η μικρή Μαλάκ δεν τα κατάφερε. Η Μάσα όμως επέζησε.

«Είδα τον θάνατο σε πολλά πρόσωπα, αλλά αυτό που έμεινε στη μνήμη μου δεν ήταν η εικόνα του, αλλά η σιωπή του. Η σιωπή της θάλασσας αφού τους είχε καταπιεί όλους. Έρχεται μια στιγμή που όλος ο κόσμος ακινητοποιείται, σαν να σταματάει ο ίδιος ο χρόνος, σεβόμενος τον θάνατο», είχε πει πρόσφατα  στο Cretalive.gr η νεαρή Σύρια που διαμένει πια στην Σουηδία.

Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις, ούτε η ανθρωπιά θα έπρεπε…