Οι Εθνικές Πόλο κατέκτησαν την κορυφή γιατί δεν τα έκαναν… θάλασσα!

Του Αντώνη Παντινάκη
 

“Ό,τι αγαπάω με αδικεί” τραγούδησε πριν χρόνια, στις πρώτες “στροφές” της καριέρας του, ο δημοφιλής λαϊκός ερμηνευτής Νίκος Οικονομόπουλος, μόνο που στην περίπτωση του water polo οι στίχοι και το νόημα του άσματος αντιστρέφονται: αδικώ ό,τι με αγαπάει και με τιμάει!

Το άθλημα που κατά γενική ομολογία βρίσκεται στον πάτο του κοινού – φίλαθλου ενδιαφέροντος, συγκριτικά με τα κραταιά σπορ, παραμένει στον “αφρό”: οι επιτυχίες που αναδύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, έρχονται να “βυθίσουν” τις σκοτούρες μας, κάνοντάς μας να ξεχαστούμε, έστω και παροδικά: ίσα να ξεθυμάνει και να εξατμιστεί το νέκταρ των διακρίσεων, την αμέσως επόμενη στιγμή έχουμε εντελώς ξεχάσει και ξεχαστεί. Βουτάμε, δυστυχώς, ξανά ως κοινωνικό σύνολο προς την πνιγηρή “άβυσσο”, στο σκοτάδι του “τυφλού” οπαδισμού, όπως αυτό συντηρείται στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ κι αντανακλά (σ)την κοινωνική και πολιτική ζωή της πατρίδας μας.

Ό,τι στερούμαστε στο γρασίδι και στο παρκέ, μας το χαρίζει η πισίνα όπου το ταλέντο και η υγιής νοοτροπία περισσεύουν. Διανοίγεται, έτσι, ένας ωκεανός ευκαιριών, χωρίς βαμπίρ, κουρσάρους και σειρήνες και διαμορφώνεται ένα (υδάτινο) πεδίο(ν)... δόξης λαμπρόν για νέα παιδιά!

Είτε γυναίκες, είτε άνδρες αγωνίζονται, προσφέρουν μια σταγόνα περηφάνιας, αξιοπρέπειας και... δροσιάς, λόγω του ποικιλόμορφου καύσωνα, σε τούτο τον ταλαιπωρημένο τόπο: με τον ιδρώτα τους, όπως κάθε άνθρωπος που παλεύει σιωπηλά και ταπεινά για να τα βγάλει πέρα στην καθημερινότητά του.

Οι Εθνικές Πόλο έγιναν οι “επίσημες αγαπημένες” ακριβώς επειδή το ίδιο το άθλημα παρέμεινε αντιεμπορικό: γι’ αυτό κι εξελίσσεται σε εθνικό, κρατώντας μακριά του (ακόμα) την τοξικότητα, την πόλωση και την χολερικότητα.

Ο κόπος όλων των ενασχολούμενων περνά κάτω από τα ραντάρ, κάτω από τα υγρό στοιχείο όπου (η αλήθεια είναι) δίδονται ομηρικές μάχες και πέφτουν κορμιά – κυριολεκτικά!

Από αρχαιοτάτων χρόνων το νερό μάς ταιριάζει ·ισχύει μέχρι και τις μέρες μας, σε συνθήκες μακράς...ξηρασίας, ελέω των αλυσιδωτών και αλληλένδετων κρίσεων: οικονομικής, κλιματικής πολιτιστικής και κοινωνικής κλπ.

Παγκόσμια δύναμη θεωρούμαστε -δικαιωματικά – στο πόλο και ... στη ναυτιλία, παρότι ως λαός συνηθίζουμε στο τέλος να τα κάνουμε... θάλασσα! Αυτή είναι και η ομορφιά μας: το οξύμωρο του χαρακτήρα μας, η ιδιομορφία μας ως λαός, το πλεονέκτημα και το μειονέκτημά μας, η κόλαση και ο παράδεισός μας: όπου δεν υπάρχουν ή δεν προηγούνται τυμπανοκρουσίες... έπονται θρίαμβοι! Σε αντίθεση με τις μεγαλόστομες και βαρύγδουπες εξαγγελίες · τότε είναι που εγκλωβιζόμαστε στη γυάλα του μικρόκοσμού μας, που λειτουργεί ως παραμορφωτικός -μεγεθυντικός- φακός! Υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις μας, φουσκώνουμε με καμάρι (απ’) τις ψευδαισθήσεις μας. Αναπόδραστα κάποια στιγμή η “φούσκα” σκάει και τα κομμάτια απ’ τα διάσπαρτα ταλέντα μας ... άντε να τα μαζέψεις ύστερα.