«Οι επαναστάτες των μεγάλων γλουτιαίων»

Του Στέλιου Βισκαδουράκη

Απεχθάνομαι την αργκό, αν και νομίζω ότι πολλές φορές οι χαρακτηρισμοί της είναι πολύ κατάλληλοι για να εκφράσουν καταστάσεις και ανθρώπους. Δεν τη μιλώ, γιατί απλά έχει κακόγουστες λέξεις, εκφράσεις και ιδέες, πολλές φορές χυδαίες. Προτιμώ να αρπάζομαι από τη δουλειά μου και την επιστήμη μου, για να τις εκφράσω. Ωστόσο, επειδή κάποιες κοινωνικές συμπεριφορές είναι περισσότερο χυδαίες, δεν ντρέπομαι να τη χρησιμοποιήσω. 

Έτσι, για εκείνους που λέρωσαν για άλλη μια φορά τα Δικαστήρια του Ηρακλείου, τους δίνω τον τίτλο «Οι επαναστάτες των μεγάλων γλουτιαίων» και για όσους δεν ξέρουν τι θα πει «μεγάλος γλουτιαίος», μπορούν να ανοίξουν ένα λεξικό ή το κινητό τους  να το βρουν. Για να τους διευκολύνω, ωστόσο, τους ενημερώνω ότι ο μεγάλος γλουτιαίος είναι ένας μυς σε συγκεκριμένο σημείο του ανθρώπινου σώματος. 

Διαχωρίζω τις λέξεις «αληθινή επανάσταση», «αντίδραση», «διαμαρτυρία», από τον κοινό βανδαλισμό, γιατί αυτό που συμβαίνει ξανά και ξανά στο Ηράκλειο, σε διάφορα σημεία του, με την ανοχή ενός παθητικού κοινωνικού συνόλου, είναι πράγματι βανδαλισμός και κατάχρηση εξουσίας. 

Τα νιάτα και η δύναμη που εμπεριέχουν είναι αληθινή και σεβαστή εξουσία και είναι χρέος αυτοί που τα έχουν να τα διαχειρίζονται ορθά και με σεβασμό, όταν εκφράζουν την αντίθεσή τους σε οτιδήποτε το διαφορετικό.

Ετούτο το γράφω γιατί είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή εξουσίας που καταχράται τη δύναμη που διαθέτει και φυσικά καταντά εξευτελιστική, απόρροια φασιστικών αντιλήψεων και αντιδράσεων. Κοντολογίς, όσοι λειτουργούν έτσι, γίνονται ίδιοι με αυτό που μισούν, εκφράζοντας με τον πιο κακόγουστο τρόπο την αντίδρασή τους, χωρίς να υπολογίζουν ότι υπάρχουν και άλλοι συμπολίτες που ζουν, περπατούν ανάμεσα στα θλιβερά αποτελέσματα της εκνευριστικής έκφρασής τους.

 Η ιστορία της χώρας έχει να δείξει πολλές καθαρές και φωτεινές επαναστάσεις για την ελευθερία και την πρόοδό της, που δεν κρύφτηκαν στο σκοτάδι της νύχτας… Ας παραδειγματιστούμε. Το να βρωμίζεις την πόλη που περπατάς, τρέφεσαι και ζεις, είναι άγνοια, αχαριστία και αγνωμοσύνη. Και τελικά μια καπηλευμένη επαναστατικότητα…