"Να έρχεσαι. Όταν έρχεσαι, όλα γίνονται πιο όμορφα"!

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι φέτος τα Χριστούγεννα θα έβρισκα τρόπο να περάσω λίγες στιγμές κοντά τους. 

Είχαμε πολλά χρόνια να κάνουμε γιορτές μαζί... Κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι έπρεπε να το αποφασίσω. Ξεπέρασα δεύτερες σκέψεις, ενστάσεις και κωλύματα. Το ήθελα πολύ κι εγώ, αλλά κυρίως εκείνοι.

Η μέρα της άφιξής μου στο χωριό, ήταν πάντα μέρα γιορτής. Χαμόγελα- συχνά και κλάματα- τραπέζια, γέλια! Από τότε που έφυγα, όμως, ήξερα ότι αυτές οι δύσκολες μέρες που φοβόμουν, κάποια στιγμή θα έφταναν. 

Πάντα, όταν ήταν να πάω στους δικούς μου, ο πατέρας μου ερχόταν να με πάρει. Λέγαμε τα νέα μας στο δρόμο, δε βάζαμε ποτέ γλώσσα μέσα! Ό,τι προλαβαίναμε... Για τα παιδιά, για τη δουλειά, για την υγεία του, για τη μαμά, για το χωριό, για όλα. Είναι, εξάλλου, ο καλύτερός μου φίλος!

Από τη μέρα που έκανε το χειρουργείο - αν και πέρασαν ήδη 2 χρόνια- δεν κατάφερε να επανέλθει 100%, γι' αυτό και δεν τον επιβάρυνα, θα πήγαινα και αυτή φορά μόνη μου στο χωριό. "Και τι θα πει στο κάτω κάτω 100%; Καρδιά είναι αυτή, δεν είναι παίξε γέλασε", συνήθιζε να μου λέει όταν τον ενθάρρυνα να πάρει μπροστά και να ξεπεράσει τους φόβους του. Ο πατέρας μου είναι ένας πολύ δυναμικός άνθρωπος, δεν το βάζει ποτέ κάτω. Ή σχεδόν ποτέ...

Αυτή τη φορά, δεν ήταν ο φόβος που διέκρινα πέρυσι. Ήταν κάτι άλλο, πιο δυνατό, θα έλεγα ότι ήταν κάτι καταστροφικό: Παραίτηση... Το μόνο που πραγματικά φοβόμουν και δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα ποτέ στο σημείο να διαχειριστώ.

Γιατί πώς να διαχειριστείς την παραίτηση του πιο εκλεκτού σου; Του πιο αγαπημένου σου; "Σε θέλω σβέλτο", του είπα και τον πείραξα. Μειδίασε και μου απάντησε: "Αυτό που βλέπεις από έξω, αυτό είναι και μέσα μου".

Δεν ήξερα πώς να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Αυτός ο άνθρωπος που πάντα μου έλεγε να μην κάνω πίσω, να επιμένω, να με αγαπώ και να με φροντίζω, τώρα δεν θέλει τίποτα... 

Τα πιτσιρίκια μου, ευτυχώς, με τα κόλπα και τα πειράγματά τους, κατάφεραν αυτές τις μέρες να τον κάνουν να χαμογελάσει. Μετά πάλι "βυθιζόταν" στις σκέψεις του. Όταν με κοίταζε, όμως, ένιωθα τόσο δυνατά την αγάπη και την ικανοποίησή του που βρεθήκαμε κοντά σε εκείνον και στη μαμά.

Την ημέρα της επιστροφής μας στην Κρήτη, απέφυγα να ρωτήσω το ο,τιδήποτε στον πρωινό μας καφέ. Του είπα μόνον ότι θα ξαναπάω σύντομα. "Να έρθεις παιδί μου, όταν έρχεσαι, όλα γίνονται πιο όμορφα"...