Να αποφύγουμε ένα ναυάγιο

Του Αλέξανδρου Μαυρικάκη

«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε
η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες
κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι
και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες»
Μανώλης Αναγνωστάκης

«Η πολιτική ανικανότητα έχει εφεδρικό
και το προσωπείο της διαχειριστικής πολιτικής…
μια τεχνολογική δήθεν εκδοχή του εκσυγχρονισμού»

Χρήστος Γιανναράς  

Το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ  είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια υπόθεση διαφθοράς. Πρόκειται για μια λουμπενοποίηση της πολιτικής  από έναν οργανωμένο μηχανισμό δούνε λαβείν ψήφων και χρήματος που μετράει την πολιτική μας παρακμή.   
Ακούστηκαν από κυβερνητικούς παράγοντες, μετά την δημοσιοποίηση της δικογραφίας από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, εκφράσεις αγανάκτησης και ευφυολογήματα  περί «αποστήματος», «παθογένειας» και το κοινότυπο «πάντα αυτά γινόταν»,   προκαλώντας μεγαλύτερο θυμό με την απύθμενη υποκρισία και μια αφόρητη αίσθηση πνιγμού από την δυσοσμία και την αποφορά της κρατικοδίαιτης διαφθοράς. 
Αποκαλύφτηκε ένας μηχανισμός πλουτισμού που εκπαιδεύει τους πολίτες, με  κομματική  καθοδήγηση και ανοχή, να  λειτουργούν ως χειροκροτητές και ζητωκραυγάκηδες  με το αζημίωτο, που ευτελίζει κάθε έννοια πολιτικής και απαξιώνει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του πρωτογενή, και όχι μόνο, τομέα.  
***
Ο ελληνικός λαός περίμενε, δεκαπέντε χρόνια μετά τον ολετήρα     των μνημονίων και την πτώχευση της χώρας, η πολιτική ελίτ να συμπεριφερθεί με ωριμότητα και σοβαρότητα και προσδοκούσε να λειτουργήσουν οι θεσμοί. 
Διαψεύστηκαν όλοι.

Ο μηχανισμός της κλεπτοκρατίας οργανώθηκε  με την παλιά και σίγουρη παλαιοκομματική συνταγή του ρουσφετιού που όλοι την καταδικάζουν και όλοι την επιδιώκουν. Αυτή τη φορά οργανώθηκε από ένα νεοφιλελεύθερο σύστημα με έντονα στοιχεία  ελληνικής λεβεντιάς και παράδοσης (δούλεψε για να φας και κλέψε για να έχεις) με τους θάμνους της πολιτικής χλωρίδας να νομίζουν πως είναι πολιτικά κυπαρίσσια ψηλά. 

***

Σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα παρακμής, η χώρα «έξω» βάλλεται  αδύναμη  πανταχόθεν (Μονή Σινά, Τουρκολιβυκό, καθορισμός ΑΟΖ) και «μέσα»  επικρατεί  δημογραφική συρρίκνωση, ερημοποίηση της υπαίθρου, φυγή των νέων στο εξωτερικό,  απαξίωση του συστήματος υγείας, ανεξέλεγκτη ακρίβεια και φτωχοποίηση του ελληνικού λαού με μισθούς και συντάξεις στα όρια της επιβίωσης. 
Με τα τελευταία στοιχεία της EUROSTAT η χώρα μας  έχει τις  χειρότερες επιδόσεις στο κατά κεφαλή  ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης όσο και στην παραγωγικότητα της εργασίας.

Και, σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου ΕΝΑ, πάνω από το 50% των ερωτώμενων δηλώνουν ότι κυρίαρχο συναίσθημα  είναι η απογοήτευση, η οποία συμβαδίζει με θυμό, απελπισία και αποστροφή. Αρνητικά συναισθήματα που συνοδεύονται από αίσθημα εγκλωβισμού, ματαίωσης και κόπωσης που παραπέμπουν σε ένα συνολικό έλλειμμα προοπτικής.     

***

Image

Εικόνα: 
Τεοντόρ Ζερικώ  
Η Σχεδία της Μέδουσας (1818-1819)
Ελαιογραφία  σε μουσαμά
Λούβρο Παρίσι
 

Η οικονομική/κοινωνική κατάσταση όσο και αν ωραιοποιηθεί  και φτιασιδωθεί επικοινωνιακά από την κυβέρνηση δεν προκαλεί καμία αισιοδοξία. Και σε γεωπολιτικό επίπεδο η κυβέρνηση δείχνει εμφανώς αδύναμη και χωρίς  ικανότητα να διαπραγματευτεί προς όφελος του ελληνικού λαού τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου και να αποφύγει τον κίνδυνο φιλανδοποίησης από την Τουρκία.  

Το περίφημο επιτελικό κράτος έχει καταρρεύσει διαχειριστικά, πολιτικά και ηθικά με πάταγο. Έχει ναυαγήσει άδοξα, όπως η γαλλική φρεγάτα «Μέδουσα». 
Για την ιστορία, η εικόνα του ζωγραφικού πίνακα  που συνοδεύει το κείμενο, αναπαριστά το ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας "Μέδουσα" στις  ακτές  της  Αφρικής το 1816. Κυβερνήτης  στη "Μέδουσα" ορίστηκε ο Υγκ Ντυρουά ντε Σωμερύ, ο οποίος δεν είχε κανένα προσόν για να αναλάβει παρόμοια αποστολή, παρά μόνον την γνωριμία του με τον αδελφό του βασιλέα και είχε να ταξιδέψει στη θάλασσα για περισσότερα από είκοσι χρόνια χωρίς ποτέ να έχει αναλάβει την διακυβέρνηση πλοίου.  
Κάποιο επιτελικό κράτος  αποφάσιζε και τότε στη Γαλλία.   

***

Το ζητούμενο τελικά δεν είναι να διασωθεί η κυβέρνηση και το ιερό δισκοπότηρο της εξουσίας, να διατηρήσουν οι βουλευτές τις  πολυπόθητες  έδρες  τους με τις μεθυστικές προνομίες της εξουσίας και να υλοποιηθούν οι επιθυμίες φθαρμένων πολιτικών προσώπων για το «σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» τους. 
Το ζητούμενο είναι να  αποφύγουμε ένα ναυάγιο και να διατηρήσουμε ως χώρα μια έστω στοιχειώδη ανεξαρτησία. Να επανεξεταστεί  η θέση μας και η πορεία μας σε ένα νέο πολυπολικό κόσμο και να ξεφύγουμε από την αδιαφορία  απορρίπτοντας την ψευδή ευμάρεια και τη στάση παθητικών και χειραγωγημένων πολιτών.