Ήρθε, σας λέω! Ο Αι Βασίλης, ο καινούργιος χρόνος και ο Γενάρης!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Χειμωνιάτικος όπως του πρέπει μπαίνει ο Γενάρης μας φέτος…

Με βροχή ασταμάτητη όλη νύχτα και μυρουδιά καμένου ξύλου στην ατμόσφαιρα!

Χθες βράδυ λίγο πριν ή μήπως λίγο μετά τα μεσάνυχτα,  νομίζω πως άκουσα τα κουδουνάκια από το έλκηθρο του Αι Βασίλη ψηλά στον ουρανό. Πόση δύσκολη δουλειά αλήθεια με τόση βροχή και κρύο, αναρωτήθηκα.

Κι ήταν η πρώτη χρονιά που δεν στήθηκα κάπου μέσα στο σπίτι να τον περιμένω…

Ήξερα πως θα ΄ρχοταν και θα έκανε τα πάντα να μην τον δω. Έτσι κι εγώ παραιτήθηκα από την προσμονή. Έβαλα στη σειρά τα καλικαντζαράκια μου, κουρασμένα πολύ από τις πολλές σκανταλιές και παρουσιάσεις, τα σκέπασα με χουχουλιάρικα παπλώματα και κάθισα δίπλα στο τζάκι να τους μιλήσω για τους ανθρώπους, τους βιαστικούς, τους μικρούς, τους μεγάλους, τους παράξενους, τους γκρινιάρηδες, τους αισιόδοξους…όλους, τέλος πάντων!

Για τα παιδιά τους μίλησα, για τα παιδιά που δεν θέλω να τα στεναχωρεί κανείς…

Για τα όμορφα της ζωής που κρύβονται στα απλά και καθημερινά πράγματα…

Για τις λέξεις που πρέπει να προσέχουμε όταν τις λέμε, πού και πως …

Για τις αγκαλιές που πρέπει απλόχερα να χαρίζουμε σε όλους τους αγαπημένους μας…

Για τα όνειρα που είναι τροφή για εμάς τους ανθρώπους για να μπορούμε να συνεχίζουμε τη ζήση μας…

Για το μοίρασμα σε ότι περίσσευμα έχουμε είτε συναίσθημα είτε υλικό αγαθό…

Για την αγάπη, την ελπίδα, τα ταξίδια και τα σπουδαία του Απάνω κόσμου που δεν αγοράζονται με χρήματα …

Κι εκείνα χαμογελαστά αποκοιμήθηκαν και έριχνα μπόλικη  παραμυθόσκονη μαζί με την Αγαπώ, το πολύχρωμο ξωτικό μου, και την η νεράιδα των καλικάντζαρων, την Άχνη.
 

Image

Το σπίτι βυθίστηκε στην σιωπή και στα πολύχρωμα φωτάκια του δέντρου που αναβόσβηναν άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά …

Την ανάσα μου κράτησα για δευτερόλεπτα γιατί άκουσα έναν γνώριμο ήχο. Εκείνα τα κουδουνάκια, τα μαγικά των ταράνδων…

Έστρεψα το βλέμμα μου στην μπαλκονόπορτα κι ένα δυνατό φως που δεν θυμάμαι πόση ώρα κράτησε μου έκλεισε τα μάτια…

«Ο Άγιος Βασίλης» φώναξα, αλλά κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του.

Κι ήταν σαν αν βρέθηκαν ξαφνικά σε μια μεγάλη σφαίρα που στριφογύριζε και δεν χόρταινα να κοιτώ και να χαμογελώ. Όλα τα βράδια της παραμονής της Πρωτοχρονιάς των παιδικών μου χρόνων, ήταν εκεί…

Τον είδα να βγάζει από το σάκο του μια κούκλα με γαλάζιο φόρεμα, γαλάζια μάτια και φιογκάκια στα καστανά της μαλλιά. Ένα φορητό σινεμά σε σχήμα κώνου με μικρές μπομπίνες από παραμυθοταινίες αγαπημένες. Ζωντάνεψε ο Πήτερ Παν, η Τίγκερμπελ, ο Αλαντίν με το ιπτάμενο χαλί του και το μαγικό λυχνάρι. Στον απέναντι τοίχο κινούνταν όλοι με το γνωστό ήχο της μανιβέλας…Κι ύστερα τράβηξε ένα άλλο πολύτιμο κουτί που ΄χε μέσα ένα μικρό πιανάκι κατάμαυρο με λευκά πλήκτρα… Κι έναν Τυχερούλη, ολορόζ και χαμογελαστό. Έναν κουμπαρά σε σχήμα πάπιας κι εκείνος ροζ χρώμα κι ένα γαλάζιο για τον αδελφό μου. Κι ύστερα το πιο μαγικό απ’ όλα. Ένα τρενάκι τηλεκατευθυνόμενο με μεγάλες μπαταρίες κι ένα μοχλό και καλώδιο. Κι ένα αστυνομικό αυτοκίνητο που αναβόσβηνε μια σειρήνα. Και τέλος το πιο μεγάλο και το πιο βαρύ του πακέτο μου το άφησε δίπλα μου κοιτώντας με μέσα στα μάτια! Ήταν το πρώτο, το μεγάλο, το μπλε μου ποδήλατο, η «Λόλα» μου, κι είχε και ταχύτητες και φως και κόρνα δυνατή. Χάιδεψα την κατάμαυρη σέλα, το τιμόνι και γύρισα να του πω ένα τεράστιο ευχαριστώ  για όλα τα πολύτιμα του χρόνου και του σάκου του…

Κι  Αγαπώ μου, το μικρό ξωτικό της Αγάπης, συνέχιζε να ρίχνει τόνους αγαποσκόνης  και μαγείας σε όλο το σαλόνι…

Και τότε με την άκρη του ματιού μου το είδα! Ένα μεγάλο κουτί με κυπαρίσσι περιτύλιγμα και μπορντό κορδέλα, κάτω από το πιο μεγάλο δεντράκι μου.

«Πάλι δεν τον κατάλαβα», σιγομουρμούρισα στον εαυτό μου.

Χαμογέλασα πλατιά κι έστρεψα το βλέμμα στην μπαλκονόπορτα…

Η Αγαπώ είχε κολλήσει τα μούτρα της στο τζάμι και το μικρό της χεράκι χαιρετούσε τον Άγιο της Αγάπης, της Χαράς και των Επιθυμιών. Η παραμυθόσκονη από το ιπτάμενο έλκηθρο ίσα που φαινόταν!

Καλώς όρισες 2026…

Με τα καλύτερα να ξεκινήσεις το ταξίδι σου…

Με χαμόγελα, όμορφες ευχές και κουβέντες!

Καλή χρονιά !

Image