ΑΠΟΨΕΙΣ

Η οικογενειακή τραγωδία στο νοσοκομείο Ρεθύμνου και το δικαίωμα επιλογής στην ευθανασία

Όταν σαπίζει το σώμα και εγκλωβίζει την ψυχή και το μυαλό, κανένα κράτος, καμία εκκλησία και καμία κοινωνία δεν θα ορίσει το τέλος μου

ηλικιωμένοι
Photo Credits: @Pixabay

 

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

«Ό,τι θέλει ο Θεός.. Αυτός αποφασίζει». Είναι μία φράση που την έχω ακούσει αρκετές φορές να βγαίνει από τα χείλη συγγενών ασθενών τελικού σταδίου ή ανθρώπων με επώδυνες ασθένειες. Όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότερο κατανοώ ότι ο φόβος δεν βρίσκεται στο θάνατο αλλά στην αρρώστια. «Να φύγω όρθιος» ευχόμαστε όταν γύρω μας υπάρχει τόσος κόσμος που υποφέρει. Πόσες φορές δεν έχουμε σχολιάσει «τι ωραίος θάνατος» σε περιπτώσεις μεγάλων ηλικιακά ανθρώπων που έφυγαν στον ύπνο τους. Το μόνο βέβαιο σε αυτή τη ζωή-η ειρωνεία του πράγματος-είναι ότι ουδείς θα αποφύγει τον θάνατο. Ακόμα και αν έχει όλα τα δισεκατομμύρια του κόσμου. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι το πώς θα μας βρει ο θάνατος και ποια θα είναι η διαδρομή μας προς την Τελευταία Έξοδο.

Η οικογενειακή τραγωδία στο νοσοκομείο Ρεθύμνου όπου ο υπερήλικας σύζυγος αυτοκτόνησε αφού «λύτρωσε» με μία σφαίρα στο κεφάλι την καρκινοπαθή σύντροφο της ζωής του-η γυναίκα βρισκόταν στο τελικό στάδιο καρκίνου και υπέφερε από τους αφόρητους πόνους-επαναφέρει με τον πλέον δραματικό τρόπο στο προσκήνιο το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του ασθενή, να αποφασίζει εκείνος για το τι θέλει να γίνει κάτω από πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

 

 

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες αντοχές, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια όρια. Και δεν δέχομαι κανένα κράτος, καμία εκκλησία και καμία κοινωνία να ορίσει το πώς θα ζήσω ΕΓΩ όταν όλοι αυτοί δεν είναι στη θέση μου και δεν ξέρουν πώς είναι να ζεις μια ζωή καταδικασμένη και εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που σαπίζει μέρα με τη μέρα… Και το δικαίωμα αυτό δεν ανήκει ούτε καν στην ίδια την οικογένεια. Όσο σκληρό και αν ακούγεται. Η αγάπη να κρατήσουμε στη ζωή τον άνθρωπο μας, όποιος και αν είναι αυτός, μητέρα, πατέρας, σύντροφος, παιδί, αδερφός, δεν είναι πάνω από την δική του επιθυμία και τη δική του αξιοπρέπεια. Η αγάπη μας και ο πόνος της επικείμενης απώλειας μάς «τυφλώνουν» πολλές φορές και αρνούμαστε να αντιληφθούμε ότι εκεί μπροστά μας δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος αλλά η …σκιά του που ζητά να φύγει.

Πρέπει να έχουμε δικαίωμα στο πώς θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή και η επιθυμία μας να γίνεται σεβαστή όταν αυτή διατυπώνεται κατ’ επανάληψη ρητώς και κατηγορηματικώς και είναι συνειδητή. Είναι θέμα επιλογής. Είναι δικαίωμα του ασθενή να ζητήσει να μην ταλαιπωρείται άλλο και να σταματήσουν οι όποιες ιατρικές παρεμβάσεις που απλώς παρατείνουν μία μαρτυρική ζωή. Είναι δικαίωμα του ασθενή να ζητήσει να μην τον ανανήψουν αν γίνει κάτι σοβαρό.

 

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι μέσα στην απόγνωση της ανίατης ασθένειας αναγκάστηκαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους; Πριν καιρό είχα ακούσει την μαρτυρία μιας τετραπληγικής κοπέλας που πραγματικά με συγκλόνισε. Αυτό που ζητά είναι να έχει τον έλεγχο του τέλους της… Να ξέρει ότι εφόσον το αποφασίσει, θα έχει το δικαίωμα της επιλογής. Εξομολογήθηκε ότι νιώθει τεράστια αγωνία και τρόμο για το αύριο καθώς η πάθηση της είναι μη αναστρέψιμη. Όλα, λοιπόν, είναι ρευστά. Όσο πρόθυμη και αν είναι η οικογένεια της να βρίσκεται στο πλευρό της, κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον. Και αν τους συμβεί κάτι; Εκείνη τι θα απογίνει; Ούτε μία  ενοχλητική τρίχα από το πρόσωπο της δεν μπορεί να βγάλει χωρίς τη βοήθεια άλλου προσώπου. Και από την άλλη, ούτε να σκέφτεται τη ζωή της σε κάποια δομή. Και οι λόγοι προφανείς…

Πολλοί άνθρωποι, σε ανύποπτο χρόνο, έχουν δηλώσει ή εκφράσει την επιθυμία τους να γίνουν δωρητές οργάνων. Θα μπορούσε κάτι ανάλογο-πάντα υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις-να ισχύσει και για την παροχή ιατρικής βοήθειας στον θάνατο… Είναι σκληρό κάποιος να φθάνει στην αυτοκτονία ή στην ανθρωποκτονία για ανθρωπιστικούς λόγους επειδή δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πάει στην Ελβετία.

Γίνε ο ρεπόρτερ του CRETALIVE

Στείλε την είδηση