Η Γιορτή της Μητέρας πέρασε, η Μητέρα μας ποτέ

Του Θανάση Γιαπιτζάκη 

Η μητέρα μας που ζει - ή που ζούσε κάποτε - είναι και παραμένει ο ομφάλιος λώρος που μας συνδέει με το Σύμπαν, με το Χάος, με το Άπειρο. Είναι η σταθερή προφυσική, που απαντάει στην οποιαδήποτε μεταφυσική μας.

      «Χρόνια Πολλά στις μητέρες μας στον ουρανό» μου έστειλε μήνυμα μια φίλη μου, που έχει χάσει κι αυτή τη μητέρα της όπως έχω χάσει κι εγώ τη δικιά μου. Ήταν τότε που κοίταξα ξανά τη μητέρα μου. Πρωί πρωί της είχα βάλει λίγα λουλούδια στο μικρό ανθοδοχείο, πλάι στη φωτογραφία της. Δεν μας έχει αφήσει άλλο τρόπο επικοινωνίας ο Θεός πιά, παρά μόνο την αγάπη. Για έναν φίλο, που έχει χάσει κι αυτός τη μητέρα του, έγραψα ποίημα που άρχιζε όπως έπρεπε ν’ αρχίζει: «Τη μάνα μου τη συναντώ | στου πέλαγου την άκρη.| Δεν είναι όμως η θάλασσα, | μα το δικό μου δάκρυ». Κι αυτό, μου θυμίζει το «Ιν μεμόριαμ (Στη μνήμη)» του Σωτήρη Σκίπη: «Ήρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψιθύρισες | πως απ’ τα ξένα, μάνα μου, εξαναγύρισες. |Τρέχω καλώς να σε δεχτώ προς τ’ ακρογιάλι σου, | να γείρω, όπως έναν καιρό, μες στην αγκάλη σου. |Μα βρίσκω ολέρμο το γιαλό,  έρμα τα κύματα, |και παίρνω το δρομί και πάω πέρα στα μνήματα. | Ήρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψιθύρισες, | μά από τα ξένα, μάνα μου, δεν ξαναγύρισες».

      Μητέρες, μητέρες. Πόνος πολύς στο χάσιμό τους, που δεν πρόκειται να σβήσει με τον καιρό. Ένας μόνο πόνος είναι μεγαλύτερος απ’ αυτόν. Αυτός που νιώθει μια μητέρα για το παιδί της. Αυτός λέγεται άφατος πόνος. Η Παναγία, σαν μητέρα που αγωνιά κι εκείνη ή που θλίβεται, ξετυλίγει την ψυχή της μέσα στους στίχους του Γιώργου Θέμελη: «Μα τη στερνή μου ανασεμιά | και την καιροδοσιά μου, | μα τον σταυρό που σταύρωσαν | βαθιά μες στην καρδιά μου. |Να μην αφήνεις το νερό | στη στέρνα θολωμένο | και μη σκοτώνεις δυό φορές | τον αποκοιμισμένο». 

      Ας βάλουμε δίπλα σε όλα αυτά, που μόνο με στίχους μπορούν να ειπωθούνε, ας βάλουμε τις χαρούμενες ευχές, τα λουλούδια, τα φιλιά, τα τραγούδια, ό,τι αθώο και μοναδικό φέρνει τα μικρά παιδιά με τις μητέρες τους μέσα στον παράδεισο έστω μιας μέρας που να λέγεται Γιορτή της Μητέρας. Γιατί την έχουμε όλοι μας αυτή τη μέρα.

     Επειδή όμως παρήλθε αυτή η μέρα η γιορταστική σε άλλους και κατάλαβα ότι δεν είναι μέρα για λόγια περιττά παρά για νιώσιμο, παραθέτω εδώ ένα στιχούργημα και  ένα ποίημα που έχω γράψει για τη μητέρα μου με στίχους που να πάνε ψηλά στον ουρανό. Το στιχούργημά μου πρώτα, λέει τα εξής: «Μες στα σκοτάδια του λυγμού | βρίσκω την προσευχή σου - |Μαρμάρωσε και έγινε |το γέλιο της Αβύσσου. | Να την περάσεις δεν μπορείς, | θέλεις χιλιάδες χρόνια. | Μα ο Κόσμος είναι πιο πλατύς | από την καταφρόνια. | Απ’ τη φωνή του πρωινού | θα φτιάχνω τη φωνή σου | κι από το φως του δειλινού| θα φτάνω στην ψυχή σου. | Χαίρε, Ουράνιο Τραγούδι, | όπου και να τριγυρνάς! |Ω Ασύντριφτο Λουλούδι, | απ’ τα μέρη της Καρδιάς!»
 Τραγούδι για την νεκρή μητέρα. Το στιχούργημα, όσο ωραίο και να είναι, κινείται με λέξεις. Το ποίημα όμως ξετυλίγεται με εικόνες: «Χαμολουλούδια του αγρού, |μητέρα, στη Γιορτή σου, | σου έφερα στην ερημιά | που μένεις μοναχή σου. | Και, φτάνοντας στον τάφο σου | με πόδια μουδιασμένα, | δεν ένιωσα τόσες χαρές που ήσουνα για μένα. | Τα λούλουδα ακούμπησα | στο πέτρινο το μνήμα | κι ένιωσα πως αργόσβηνα | κι εγώ μαζί μ’ εκείνα. | Δεν έλειπες. Μα έλειπα | εγώ από κοντά σου | και ένιωθα πως μέσα μου | κυλάγαν τα δάκρυά σου. | Γιατί υπάρχουν δάκρυα | που κάνουνε να κλαίμε, | πόνοι άλλοι που μας κάνουνε | τον πόνο μας να λέμε. | Μα μέναν όλα σιωπηλά, | μητέρα, στη γιορτή σου | και διώξανε ανέγγιχτο | μακρυά σου το παιδί σου. | Τ’ αεράκι μόνο άγγιζε | τα λούλουδά μου εκείνα, | μα να σαλέψουν  τα έκανε | στο ακίνητο το μνήμα».