Του Αντώνη Παντινάκη
Διασχίζοντας ένα ποταμό οδύνης, για να φτάσει στην εκκλησία και να αποχαιρετήσει την κόρη του, πίνοντας μέχρι τελευταίας γουλιάς το πιο πικρό ποτήρι που επιφυλάσσει η μοίρα στον άνθρωπο – ένας γονιός να θάβει το παιδί του- ο Αντώνης Σαμαράς με βλέμμα τσακισμένο και παράστημα αγέρωχο, το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα μπροστά, κοιτώντας κατάματα τον όλεθρο, χαιρετούσε όσες κι όσους συμπαραστέκονταν στον πόνο του.
Ελάχιστες δρασκελιές πιο πίσω του, η σύζυγός του Γεωργία ακολουθούσε εμφανώς πιο καταβεβλημένη, αλλά το ίδιο αξιοπρεπής, όπως και ο γιος τους Κώστας, το μοναδικό τους στήριγμα πλέον.
Στον επικήδειο που εκφώνησε, λέγοντας το στερνό “αντίο” στη Λένα του, αυτό το τραύμα που ποτέ δεν θα κλείσει, ο πρώην Πρωθυπουργός επέλεξε να ευχαριστήσει τον Θεό “που μας έδωσε αυτό το δώρο έστω για 34 χρόνια”.
Ούτε ένα δάκρυ, κι ενώ άλλα πράγματα κι άλλες συμπεριφορές είναι για κλάματα...
Το μεγαλείο ψυχής είναι πάντα η καλύτερη απάντηση στα όσα απαράδεκτα γράφτηκαν από τις πρώτες ώρες που η είδηση της αδόκητης απώλειας της Λένας Σαμαρά έκανε το γύρο του διαδικτύου. Ήταν μια ακόμη τρανή απόδειξη πώς ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι η (μάταιη) και ξεπεσμένη “ζωή” ενός άλλου νεκροζώντανου, που θαρρεί πώς είναι ευθυτενής μα στην ουσία έρπεται και λειτουργεί παρασιτικά: μέσα σε τόνους λάσπης επιβιώνουν τα σκουλήκια. Το σίγουρο είναι πώς αυτός που την εκτοξεύει, είναι ήδη λερωμένος.
Αυτόκλητοι ιεροεξεταστές, ιατροδικαστές, εξομολόγοι, διεθνολόγοι, μπουρδολόγοι, βγάζουν τα συμπεράσματά τους, αυθαίρετα και οριζόντια. Σχεδόν πανηγυρίζουν... μαθαίνοντας για τον χαμό διαφόρων ατόμων, απόκληρων και ξενικών προς το είδος τους. Νιώθουν δικαιωμένοι για τις επιλογές τους, όταν ένας “αλλόθρησκος” δολοφονείται, όταν ένας νέος εγκαταλείπει τα εγκόσμια, πολλώ δε μάλλον αν ρωτήσουν και μάθουν ότι ο εκάστοτε εκλιπών ήταν εμβολιασμένος.
Δυστυχώς, ουδείς έχει καταφέρει να αναπτύξει αντισώματα απέναντι στο φθόνο και τη ζήλια.
Άραγε, σε ποιο χωρίο της Αγίας Γραφής και της χριστιανικής ηθικής που πρεσβεύουν κάποιες και κάποιοι, δηλώνοντας σταυροφόροι της πίστης, υπάρχει γραμμένη και θεωρείται ευλογημένη η χαιρεκακία;
Ακόμα κι αν όλοι φύγουμε πριν την ώρα μας – δεν είναι δική μας απόφαση, ακόμη κι αν καταστραφεί (κι άλλο) το Σύμπαν, ένα πράγμα θα επιβιώσει: η βλακεία, που είναι ανίκητη! Πάντα, όμως, θα υπάρχει σαν σωσίβιο, μια ματιά, μια συμπεριφορά, φωτεινή: ένα ουράνιο τόξο που σχηματίζεται στον καθαρό ουρανό των συναισθημάτων μετά την όποια καταιγίδα...
