Εθνική Ελλάδος: Μετεξεταστέοι, αλλά όχι χαμένοι

Του Αντώνη Παντινάκη

Η ισχυρότατη δόνηση των 5 Ρίχτερ που σημειώθηκε το βράδυ της Δευτέρας στην Εύβοια (5 Ρίχτερ) και ταρακούνησε το Λεκανοπέδιο Αττικής είχε κι έναν προσεισμό, τοπικό... αλλά και διδακτικό, με επίκεντρο το γήπεδο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” στο Νέο Φάληρο.

Τα “σούπερ μωρά”, όπως χαρακτηρίστηκαν από μερίδα του Τύπου, της Εθνικής και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς πήραν ένα γερό μάθημα από τους Δανούς, κρίθηκαν μετεξεταστέα και θα αναγκαστούν να καθίσουν ξανά στα θρανία, αν θέλουν την είσοδο στις ανώτατες σπουδές, ήτοι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.

Ο Σέρβος ομοσπονδιακός τεχνικός, σε όλη του την προπονητική διαδρομή, ξεχωρίζει ως αναμορφωτής ομάδων: τις παίρνει από το μηδέν, τις χτίζει και τους δίνει ταυτότητα. Συνέβη με το(ν) ΑΠΟΕΛ, τον Παναθηναϊκό και εσχάτως με την Εθνική Ελλάδος, που ήταν σκορποχώρι και είχε επιστρέφει στις προ Ρεχάγκελ εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Η αναμόρφωση από την εκτόξευση, όμως, που πολλοί βιάστηκαν να προδιαγράψουν απέχει παρασάγγας. Η υπερβολή, ίδιον των Ελλήνων και δη ορισμένων ΜΜΕ και δημοσιολογούντων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, είναι κακός σύμβουλος.

Ούτε γίναμε υπερ-ομάδα, ούτε θα πάρουμε “περπατώντας” το Μουντιάλ, ούτε ο Γιοβάνοβιτς είναι αλάνθαστος ή άμοιρος ευθυνών και απαλλαγμένος από την κριτική. Κάπου “φρένο”, παιδιά.

Οι σύλλογοι που προπονεί συνηθίζουν να εμφανίζουν τις ίδιες “παιδικές ασθένειες” στις κρίσιμες στροφές: μπορεί και ο ίδιος να “βραχυκυκλώνει” όταν μπει μπροστά το “πρέπει”, όταν γεμίσει προσδοκίες το κοινό.

Στην Κύπρο πέτυχε και εξέπληξε την Ευρώπη γιατί δεν υπήρχε άγχος. Στον Παναθηναϊκό παρέλαβε “καμένη γη” από τον Λάζλο Μπόλονι και όσο ήταν αουτσάιντερ το σύνολό του πήγαινε βουρ για τον τίτλο. Όταν η λέξη “πρωτάθλημα” έγινε καθημερινότητα στο Κορωπί η σημαντική βαθμολογική διαφορά με τους αντιπάλους ροκανίστηκε στο άψε – σβήσε, ενδεχομένως και με διοικητικές ευθύνες. Ώσπου, η κορυφή χάθηκε, για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Όμως αγωνιστικά το πράγμα έπασχε από ένα σημείο και μετά.

Στο κομβικό για τη συνέχεια εντός έδρας ματς με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο, τον Γενάρη του 2023, που προσέλαβε διαστάσεις γιορτής λόγω και της βράβευσης των παλαίμαχων – θρύλων του “τριφυλλιού” Τζιμπρίλ Σισέ και Μάρκους Μπεργκ, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε εύκολα με 0-3 . Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν “διάβασε” καθόλου καλά τον αντίπαλό του, τότε.

Ίδιο αποτέλεσμα είχε και το sold out παιχνίδι με την Αγγλία στο ΟΑΚΑ, τον Νοέμβριο του 2024, ενώπιον 70.000 θεατών που έφυγαν απογοητευμένοι από τις κερκίδες. Η Εθνική έχασε με κατεβασμένα χέρια, κι ας βολευόταν είτε νίκη, είτε με ισοπαλία: η μπίλια έκατσε στο μαύρο, στην (βαριά) ήττα.

Το “κύκνειο άσμα” του Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό ήταν η τελευταία εντός έδρας αναμέτρηση με την -προερχόμενη από το πολεμικό μέτωπο – ισραηλινή Μακάμπι Χάιφα στη Λεωφόρο, τον Δεκέμβρη του 2023. Έναν βαθμό ήθελε για να συνεχίσει στην Ευρώπη, κι όμως δεν τον κατέκτησε.

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, ίσως παύει να είναι σύμπτωση, γιατί με πανομοιότυπο τρόπο η Ελλάδα παραδόθηκε αμαχητί στους Δανούς το βράδυ της Δευτέρας: σαν να μην εμφανίστηκε ποτέ στο χορτάρι. Ο πίνακας και πάλι έγραψε 0:3.

Δύο “must win” ή αλλιώς “do or die” αγώνες έχουν πάρει ομάδες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Σε συλλογικό επίπεδο, ο νικηφόρος – επεισοδιακός- τελικός Κυπέλλου του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ, το 2022, και σε εθνικό, η “παρέλαση” στη Σκωτία τον περασμένο Μάρτιο, για την άνοδο στο Nations League -εύκολο πέρασμα, δεν αποκλείεται επειδή το έδαφος ήταν ξένο: μακριά από την “πίεση” της Ελλάδος, το μυαλό λειτουργεί καθαρά και ορθολογικά. Δεν παρασύρεται. Ας είναι αυτός ο οδηγός για τη συνέχεια. Τίποτα δεν κατακτήθηκε, αλλά και τίποτα δεν χάθηκε ακόμη. Χάσαμε ξανά, αλλά δεν χαθήκαμε. 

Υ.γ Ο σκοπός δεν είναι να επαναφέρεις τον κόσμο στο γήπεδο, αλλά να μπορέσεις να τον κρατήσεις κιόλας κοντά σου...